เช้าวันที่มีรัฐประหารนั้น

ข้าพเจ้าอาบน้ำก่อนออกไปเรียน

น้ำอุ่นๆ ไหลผ่านให้อาบอย่างสบายใจ

ข้าพเจ้าฟอกสบู่

แต่แล้ว!!

น้ำก็ไหลช้าลง...ช้าลง..จนหยุดไปในที่สุด

ข้าพเจ้าตกใจยิ่งนัก ทำไงดีฟะ สบู่ยังไม่หมด

ออกจากห้องน้ำไปโทรสับหาพี่ที่อยู่ชั้นล่าง

ให้ไปสับปั๊ม เป็นไหลธรรมดา ไม่ต้องใช้ปั๊ม

ซึ่งก็ควรจะทำให้น้ำไหลได้ แม้จะช้าลงเล็กน้อย

สิ้นเสียงที่พี่เค้าตอบ

ข้าพเจ้ารู้สึกเหมือนมีคนเอากระดานโต้คลื่นฟาดหน้าข้าพเจ้าอย่างแรง

"น้ำหมดทั้งบ้านเลย"

โอ้วมายก๊อดด จะทำเช่นไรดี??

หลังจากหายช็อก ข้าพเจ้าเดินทางไปหน้าห้อง

ใจเสีย เมื่อเห็นว่ามีขวดน้ำที่ไม่แช่เย็นเพียงหนึ่งขวด

เปิดตู้เย็น มายก๊อดด มันมีอยู่สิบแปดขวด

ทำเช่นไรดี??

ข้าพเจ้าใจดีสู้เสือ คว้าน้ำแช่เย็นมาสองขวด น้ำไม่เย็นหนึ่ง

เอาก็เอาวะ

ว่าแล้วราดน้ำเย็นต่ำกว่า 5 องศาใส่ตัวเองอย่างบ้าคลั่ง

มายก๊อดด นี่หรือความรู้สึกของแจ๊ค ตอนเกาะอยู่ที่ประตู

ข้าพเจ้าไม่ใส่ใจเซลล์ผิวที่ร่ำร้องหาความอบอุ่น

ยังคงราดน้ำเย็นกว่าน้ำป่าเมี่ยงต่อไป

มือ..มือข้าพเจ้าไร้ความรู้สึกไปเสียแล้ว.......

แล้วประการสุดท้าย เนื่องด้วยเห็นว่ารูขุมขนเหนื่อยล้า

จึงค่อยราดน้ำไม่เย็นสมทบ

ราวกับน้ำนี้เป็นน้ำร้อนตามความรู้สึกทาทา ยามร้องเพลงเอลนินโญ่

ข้าพเจ้าค่อยหายจากอาการหิมาลัยได้ในบัดดล

..

..

ตอนนั้นเอง ที่ข้าพเจ้ารู้สึกถึงลางร้ายแห่งวันว่า

จะต้องเกิดเหตุการณ์ไม่สงบ ดังเช่นน้ำหยุดไหล

แต่เหตุการณ์นั้น จากร้าย จะกลายเป็นดี ดังน้ำอุ่นของทาทา

เหมือนเช่นที่เกิดการรัฐประหารนั่นเอง

..

..

..

-จ๊อบบี้-

-หน้าคอม ห้องนอน-

..

ปล. เกี่ยวมั้ยนี่กรู -_-"

our love is like stocks, it has no maturity date..